Roparun 2003

SLIJTAGESLAG IN DE HETE ZON

Op 28 mei 2003 ging de 12e editie van de Roparun van start. Voor het Sparta Supporters Running Team was dit de 4e keer dat er deelgenomen werd.

 

De voorbereidingen voor deelname waren reeds vele maanden eerder begonnen. Er werd maandelijks vergaderd, en er werden diverse acties ondernomen om zoveel mogelijk geld bijeen te sprokkelen. Zo werd er voor kerst bij een tuincentrum loten van de Roparun verkocht, m.b.v. een soepkraam, en werd er voor de wedstrijd tegen en Bosch in het Sparta-stadion gecollecteerd. Ook werden er diverse bedrijven benaderd om het team te sponsoren, zowel in harde euro’s als in natura (boodschappen voor onderweg, kleding, voertuigen, e.d.)

Dit leidde er toe dat het team op de 28e mei gereed was om te beginnen aan de barre voettocht naar Parijs. Die eerste dag begon in Ridderkerk waar om 8:00 uur verzameld werd. Daarna snel naar het eigen stadion om de groepsfoto’s te maken, zowel voor als in het stadion. Na in het spelershome nog een bakje koffie, alsmede de door de Sparta-bakker bezorgde broodjes, te hebben genuttigd, werd koers gezet richting Ahoy, waar alle teams zich moesten verzamelen. Daar aangekomen was het een drukte van belang. Onze 2 campers, fietsbus en cateringwagen vielen in het niet bij de in totaal ongeveer 1.000 overige voertuigen (vrachtwagens, touringcars, taxibusjes, campers, motoren, etc.) Onze outfit viel uiteraard niet in het niet in de grote menigte. Van verre pikte je zo de schitterende Sparta-shirts uit de grote massa mensen eruit.

Om 13:00 uur begon de promotieloop vanaf de Coolsingel naar Ahoy, die onderweg ook leidde langs de Daniël den Hoedt Kliniek, waar niet alleen het personeel, maar ook diverse patiënten ons stonden en lagen aan te moedigen. Dit bezorgde menig loper en fietser kippenvel, en het werd hen meteen duidelijk waarvoor je het allemaal deed.

Om 15:00 uur vond de daadwerkelijke start plaats van de Roparun. Om de drukte bij de start wat meer te spreiden, werd er dit jaar voor het eerst in 5 verschillende groepen gestart, bepaald door de reeds eerder in het jaar gelopen kwalificatiewedstrijden. Ons team startte uiteindelijk om 15:45 in de 4e groep. De eerste 45 km mogen er geen begeleidende auto’s bij de lopers, dus moesten de 4 lopers van team 1, steeds 2 km hardlopen en daarna 6 km fietsen voordat zij vlak voor Oude Tonge werden afgelost door het andere team met 4 lopers. Vanaf het eerste wisselpunt werd de loper in koers consequent begeleidt door 1 fietser (’s-Nachts 2 fietsers i.v.m. de veiligheid). Ook de fietsbus was altijd in de buurt van de loper. De camper overbrugde steeds een stuk van 2 km, zodat de volgende loper kon aflossen. Per team werd er zo een afstand overbrugd van ongeveer 66 km. Het 2e team had het geluk om door plaatsen als Oude Tonge, Steenbergen, Bergen op Zoom en Hoogerheide te mogen lopen. Ieder jaar weten de inwoners van deze plaatsen er weer een gigantische happening a la koninginnedag van te maken. De toejuichingen zijn enorm en stimuleren de lopers om extra hun best te doen. In Ossendrecht, waar alle inwoners een uitgesteld carnaval lijken te vieren vind de volgende aflossing plaats. Het eerste team gaat de donkere nacht in en zet koers richting België.

Al snel wordt Antwerpen bereikt, waar er vooral door het oneindige havengebied gelopen wordt. Na Antwerpen wordt er vooral nog door dorpjes heen gelopen, waar bij wijze van spreken de burgemeester tevens kroegbaas is, en achterstevoren op een varken rijdt. Op 1 van de aflosplaatsen waar van loper gewisseld moest worden, was toevalligerwijs een handelaar in grafstenen gevestigd. Buiten lagen enkele grafzerken tentoongesteld, en 1 Spartaan kon het niet laten om voor de foto hier even op te gaan liggen om tot rust te komen. Toepasselijke onderschriften waren al snel bedacht: wederom Spartaans lijk uit de kast gevallen; Spartaanse Roparunners in grafstemming.

Door de gespreide start is het deze keer wel lastiger geworden om de juiste route te volgen. Waar je de jaren ervoor je nog kon richten op voorgaande teams, liep je nu al snel zonder ook maar 1 ander team in zicht te hebben. Het was dus goed opletten geblazen voor de chauffeurs en bijrijders om de route zo juist mogelijk af te leggen.

Helaas ging het ook 1 keer mis. Gelukkig gold dit alleen voor de camper met 3 lopers die op dat moment in de race was. De hardloper in koers, Henny Bakker, nam wel de juiste route, maar kon hierdoor niet afgelost worden. De afgesproken 2 km werden hierdoor uiteindelijk 8 km, maar het werd hen al snel vergeven. Ongetwijfeld speelde moeheid, eigenlijk de enige echte tegenstander in de hardloopwedstrijd, hierin een rol. Waar de hardlopers af en toe hun ogen kunnen sluiten als het andere team aan het lopen is, om hun de fysiek zo broodnodige rust te bezorgen, moeten de chauffeurs nog een afstand van 66 km overbruggen naar het volgende wisselpunt, voordat zij eventjes, ongeveer anderhalf uur, hun rust kunnen pakken.

Een andere tegenstander was de hitte, die met name donderdagmiddag de lopers parten speelde. Er werden temperaturen van boven de 30 graden bereikt, wat de lopers noodzaakte om het toch maar wat rustiger aan te doen. Gelukkig namen de lopers wel voldoende vocht tot zich, en werden er ook met regelmaat voeding genuttigd, waardoor er geenéén loper af hoefde te haken. Helaas had dit wel gevolgen voor de gemiddelde snelheid van de lopers. Waar er gestart werd met een snelheid van 13,5 km/u over de eerste 80 km viel de snelheid op donderdagnacht al terug naar 12,5 km/u, om overdag uit te komen op 11,8 km/u. In de avonduren werd de snelheid weer een beetje opgekrikt naar 11,9 km/u, om vervolgens ’s-Nachts en ’s-Ochtends tot aan de finish weer terug te vallen naar 11,2 km/u.

Met name de laatste nacht was een ware uitputtingsslag voor alle deelnemers. De lopers hadden langdurige massages nodig om hun spieren weer op orde te krijgen, of lag het toch aan de zachte handen van masseuses Micol en Martine?  En de overige teamleden, begonnen hevig last te krijgen van slaapgebrek. Ieder kwartiertje moest gebruikt worden om waar dan ook even de ogen te sluiten.

’s-Ochtends om 5 voor 9 werd na een barre tocht van 42 uur en 10 minuten, uit volle borst het Sparta lied zingend, eindelijk de finish bereikt, waar wij o.a. werden opgewacht door Sparta-Piet. Dat moest gevierd worden. Na de finish werd snel gang gezet richting de tent waar de tap al klaar stond. Eerst werd er nog een verjaardagstaart aangesneden ter gelegenheid van de verjaardag van Piet de Kant. Hij gaf te kennen 18 jaar geworden te zijn, en had voor de gelegenheid wat mensen uitgenodigd om een feestje te vieren in Parijs. Ze moesten uiteraard wel te voet komen. Na ’s-Middags nog wat geslapen te hebben, een enkeling was met geen mogelijkheid wakker te krijgen, werd ’s-avonds gebarbecued, om vervolgens het verjaardagsfeestje van Piet te gaan vieren in de grote tent, samen met zo’n 5.000 genodigden. Hoewel bij een enkeling al snel het licht uit ging, bleven de meeste Spartanen tot het einde aanwezig om in de grote feesttent letterlijk en figuurlijk het licht uit te doen.

De volgende ochtend werd gang gezet richting Ridderkerk, waar eerst alles opgeruimd werd voordat een ieder weer afscheid nam van elkaar. Maar niet voor lang want 2 weken later vond er al weer een feestavond plaats in Ahoy, waar de totale opbrengst van de Roparun 2003 van € 2.211.350 bekend werd gemaakt. Twee dagen later werd het roparunjaar 2003 afgesloten middels een etentje in restaurant het Oude Raedthuys van Rob van Driel. Daar werden al spoedig de plannen besproken voor de Roparun 2004, die voor het eerst in de omgekeerde richting gelopen zal gaan worden van Parijs naar Rotterdam. Uiteraard zal ook hier weer het Sparta Supporters Running Team aan gaan deelnemen.

Mark Bruijnen

 

miim000283

klim000297

klroparun03_steenbergen

klim000292