Roparun 2000

(bron: Kasteelnieuws juni 2000)

ROPARUN: EEN GRANDIOZE ERVARING

Goed voorbeeld doet goed volgen. De Sparta-supporters gaan alvast Europa in. Zij lopen de Roparun, de langste non-stop estafetteloop ter wereld van Rotterdam naar Parijs over 530 kilometer.

Met deze aankondiging liet de supportersvereniging weten aan de Roparun deel te nemen. Het Sparta-Supporters Running Team gaat samen met 149 (!) andere teams deelnemen aan een uniek sportevenement. Niet alleen de sportieve prestatie telt, maar vooral het doel waar het allemaal om begonnen is: gezonde mensen lopen geld bijeen voor de zieke medemens.
De Roparun tracht zoveel mogelijk geld bijeen te brengen. Geld dat wordt geschonken aan diverse doelen in de zorg voor kankerpatiënten. Een verslag:

Maandag 29 mei
Ondanks allerlei voorbereiding, vergaderingen/bijeenkomsten is er op het laatste moment paniek. Een van de lopers meldt zich af vanwege ziekte. Dat was al de tweede grote tegenvaller. In een eerder stadium mede initiatiefnemer Peter Lindemans afhaken wegens overbelasting van de spieren.Wat hem overigens niet belette met een been in het gips op de fiets te kruipen en mee te fietsen. Waar zo snel een nieuwe loper vandaan gehaald? Door improvisatie van Bert werd zijn buurman gecharterd.

Dinsdag 30 mei
De drukte is in alle hevigheid los gebarsten. De boodschappen zijn gedaan. De campers en volgbusje zijn opgehaald en moeten worden ingericht. Alle deelnemers van Team 108 melden zich ’s-Avonds met hun spulletjes bij Jose in Ridderkerk. De Sparta-kleding wordt uitgedeeld aan de teamleden. Trainen voor de loop zit er voor Jose al een week niet in. Het wordt weer patat die avond terwijl laat op de avond ook de broodjes voor de volgende dag nog moeten worden gesmeerd.

Woensdag 31 mei
Dag van vertrek. Alle teamleden melden zich om half negen in Ridderkerk. Er heerst een goede sfeer ondanks een defecte videocamera. Uitgezwaaid door verbaasde mede flatbewoners zet de karavaan zich op weg naar Ahoy’. Ongelooflijk wat een drukte daar. Alle auto’s, campers, vrachtwagens, bussen van de 150 team staan daar verzameld. Een volledig parkeerterrein, zeker niet een van de kleinste, vol. Het wordt wachten tot alle formaliteiten zijn vervuld. De lopers gaan met de metro naar de Coolsingel terwijl de fietsers fietsend via de Maastunnel naar de Coolsingel gaan. Weer wachten. Op de Coolsingel hebben zich vele Spartanen verzameld om hun Team uit te zwaaien. Hartverwarmend die steun. Het team gestoken in het fraaie Sparta-shirt is goed zichtbaar en herkenbaar. Om klokslag één gaat de promo loop door Rotterdam van start. Opvallend zijn de vele positieve reacties van mensen langs de kant. ‘Sparta-naar voore’ klinkt herhaaldelijk. De loop voert langs Daniel den Hoed. Een emotioneel moment om als loper en fietser langs de patiënten, die langs de kant staan opgesteld, te kunnen lopen en/of fietsen. Bij Ahoy’ weer wachten tot 15.00 uur. De Roparun gaat daar echt van start. Vier lopers en een fietser overbruggen de eerste 50 kilometer waar zij worden opgewacht door de campers en de andere groep van 4 lopers. Er wordt gelopen in een schema van 2 kilometer waarna aflossing volgt. Ondergetekende, ingehuurd als fietser, wacht daar af op wat gaat komen. We hebben, net voor Oude Tonge, een mooi plekje uitgezocht voor de campers. Dat vonden twee andere ploegen ook die zich bij ons voegen. Er is ruim de tijd voor een nadere kennismaking met de teamleden. Nelli Cooman komt bij een ander team nog even langs met Hollandse Nieuwe. Er was genoeg dus ook wij krijgen wat aangeboden. Tevens wordt de eerste maaltijd, keuze uit macaroni of nasi, genuttigd. Vers gemaakt en dat proefde je ook. Lekker. Jammer dat niemand de eieren in de gaten had. Die kwamen bij het schoonmaken van de campers op zondag pas te voorschijn. Onze lopers verschijnen nadat vele teams reeds gepasseerd zijn. De tweede groep lopers gaat van start. Je houdt het niet voor mogelijk, maar zelfs een ervaren loper als Nico de Borst loopt in de eerste 10 kilometer een blaar op. Wat hem overigens niet heeft gehinderd door te gaan tot Parijs. We lopen in een gelijkwaardig tempo met een damesteam waarbij BigBrother Ruud de meisjes knuffelt (masseert). We zullen dat team tot ruim in Frankrijk bij ons in de buurt houden.
De tocht door Brabant is een waar feest. In elke plaats lijkt de hele bevolking uit gelopen. Muziek, volle terrassen, aanmoedigingen geweldig. Piet Feijnenbuik, bijnaam de sjekkies Piet, krijgt nog een eremedaille omgehangen. Het stimuleert in ieder geval wel. Hij liep gelijk weer boven schema. Peter Lindemans fietst als een regelaar overal tussendoor. Handig is het wel. Zeker bij de gigantische opstopping in Brabant als gevolg van een wegversmalling. Een van de lopers moet daar 5 kilometer lopen alvorens hij wordt afgelost. Peter staat zijn fiets af zodat de volgende loper hem kan inhalen.

Donderdag 1 juni
Rond middernacht bereiken we België. Wat een verschil. Geen kip te zien. We lopen door industrie gebied. In het havengebied van Antwerpen zingen we onze captain Jose toe, terwijl zij langs het Spandoek loopt. Zij is 40 jaar geworden. Door het centrum van Antwerpen de Kennedytunnel door. Wat dan volgt is een vreselijk saai parcours. Een lange rechte 3 baans weg, kilometers lang. Er wordt gereden als gekken. We besluiten de lopers met twee fietsen tegelijk te begeleiden. Wel zo veilig, als gezellig. Later op de dag komt België een beetje tot leven. ’s Ochtens is het koud. Er staat een harde wind die we vol tegen hebben. Bovendien begint het af en toe knap heuvelachtig te worden. Desondanks blijft de stemming in de fietsbus buitengewoon. Af en toe is er onduidelijkheid over de namen in de fietsbus. Waarbij ‘Bes’wel de meeste namen heeft. Variërend van Matthijs, Mark, Marbus(broer van), Maarten (met en zonder ’t Hart), Martino of was het Martijn? Er worden gele en rode kaarten uitgedeeld als een fietser weer eens niet snel genoeg op zijn plek in de bus zit. De chauffeurs wisselen zo nu en dan met de fietsers van taak. Lichte paniek. Eén van de lopers is geblesseerd. Het ziet er naar uit dat hij niet verder kan. Dat betekent overleg. Een nieuw schema? De overige lopers dreigen dan ineens vele kilometers extra te moeten lopen. Het blijkt uiteindelijk toch nog mee te vallen. De massages en extra rust doen hun werk. Even na de middag naderen we de Franse grens. Het weer wordt wat beter. Er staan af en toe ook weer wat mensen langs de kant die klappen en ons aanmoedigen. Gaande weg blijkt dat we een groep lopers hebben met hoger tempo en een groep die het rustiger aan moet doen. Het Checkpunt bij de Franse grens geeft door dat we ongeveer 7 ploegen achter ons hebben. Niet slecht vinden we met z’n allen. We passeren het steunpunt van Daniel den Hoed. Zij bieden warme soep met een broodje warme worst. We nemen er ruim de tijd voor. Later in de middag nemen we de tijd om te eten. Een magnetron heeft het inmiddels begeven. De andere werkt gelukkig prima en wordt van camper overgeheveld. Door een van de motorrijders van de organisatie worden we geïnformeerd over een ernstig ongeluk waarbij twee mensen zijn omgekomen en drie zwaar gewond. Het maakt diepe indruk. Toch wordt besloten door te gaan. Midden in de nacht gaan we de steilste heuvel van het totale traject op. Peter van Dorp gaat als loper daar zo te keer dat een van de fietsers moet afhaken. Een niet ongevaarlijk traject in het donker in een beboste omgeving bergopwaarts en vervolgens naar beneden. De kuiten van de lopers krijgen het zwaar te verduren. De remmen van de fietsers eveneens.

Vrijdag 2 juni
De masseuses Ellen (met geleend Sparta-shirt van Nico) en Astrid (waar is mijn borstel?) moeten hard werken. Ook zij komen niet aan slapen toe. Probeer dat maar eens in een camper met continue zes man erin, die om de twee kilometer stopt om een loper uit te zetten en op te pikken. Zelf heb ik een uurtje geslapen bovenin in de camper. Kort maar toch. Er wordt regelmatig door iedereen om drinken, vooral koffie, gevraagd. Ook dat verzorgen Helen en Astrid (mits de generator aan staat).
Verschillende malen ontstaat er onenigheid met het routeboek. Chauffeurs Cor en Paul discussieren over het parkeren in een grindbak. Kortom de vermoeidheid slaat toe. Slapen op de achterbank van de fietsbus lijkt aantrekkelijk. Maar is dat nodig als je al 20 uur in de weer bent?
Je krijgt als fietser alle lopers diverse keren te begeleiden. Je bouwt een aardige band op. Je leert ze aardig kennen. Peter en Henri zijn eerzuchtig en fanatiek. Als ze een team in het zicht krijgen willen ze inhalen. Piet Feijnenbuik wordt de sjekkies Piet. Nico wil om de 500 meter weten hoeveel hij gelopen heeft, Rien loopt graag een strak schema, Sjaak loopt graag uit de wind en dan hebben we Piet Nusteleijn, de kruidenpiet. Piet ontvangt graag stekkies van alle soorten kruiden. (Mensen, stuur hem een stek. Adres: 2e Maasbosstraat 26, 3134 XJ Vlaardingen).
In de vroege morgen lopen door een bos. Het is koud, maar werkelijk prachtig zijn de duizenden sterren boven ons. Inmiddels is duidelijk dat we op de laatste plaats lopen. In Compiègne zien we ineens een ander team voor ons. Alle remmen gaan los die moeten we inhalen. Hierdoor letten we niet op de route en slaan een controlepunt over. We moeten terug. Weg kans op een inhaalactie. Het laatste stuk is toch nog langer dan verwacht. Overal waar we komen wordt er direct opgebroken. We krijgen alles achter ons aan inclusief het team van TV Rijnmond. In Parijs gaat het nog even mis maar vrij snel hebben we de goede weg weer te pakken. Het is inmiddels erg warm. Om omstreeks 13.00 uur komen we aan bij de ingang van het park waar de finish is. Hier verzamelen we. De campers en busje worden geparkeerd. De fietsers stappen af. Iedereen in Sparta-shirt. Gezamenlijk rennen lopers, fietsers, masseuses en chauffeurs de laatste 500 meter naar de feesttent. Het onthaal wat ons daar wacht is waanzinnig. Iedereen klapt en zingt ons clublied. De ontlading is groot. Velen pinken een traantje weg. De indruk die dit heeft gemaakt zal nog lang in de herinnering blijven. We hebben het gehaald!!

Slot
De tent staat. De luchtbedden zijn opgepompt. De slaapzakken liggen klaar. Met dank aan Herman en Ruud die vooruit zijn gereden met alle bagage. Iedereen snakt naar een lekker koud biertje. Dat smaakt (en naar meer). Velen zoeken daarna een douche op. Opgefrist gaan we eten. De barbecue staat reeds klaar. Om acht uur worden we verwacht in de ontvangst/feesttent. De leiding van de Roparun legt een verklaring af. Als gevolg van het ongeval is het feest afgeblazen. De band is al naar huis. Er zijn zelfs al teams direct na aankomst naar huis gegaan. Er zal derhalve bescheiden muziek worden gedraaid. Het is ongelooflijk warm in de tent en de stemming zeer bedrukt. Er wordt een minuut stilte in acht genomen. Hoe gek het ook klinkt. De stilte was oorverdovend. Het klappen erna ook. Er wordt een toelichting gegeven over de toedracht van het ongeval en de toestand van de slachtoffers waarvan nog drie personen in het ziekenhuis verblijven. Er vallen mensen flauw. De toelichting wordt afgebroken. Bijna iedereen vertrekt weer naar zijn kampement. Diep onder indruk proberen we toch nog een beetje feest te vieren. Dat lukt. De stemming wordt gelukkig wat opgewekter. Er wordt zelfs gedanst. Later op de avond gaan we toch even naar de feesttent. Het blijkt onverwacht toch gezellig. De muziek gaat nog wat langer door dan aangekondigd. Iedereen leeft zich uit. De ontlading is groot. De vreugde overheerst en de Spartanen vieren hun eigen, bescheiden, feestje. Van slapen komt niet veel en de zon gaat volgens mij veel te vroeg op. Na het ontbijt keren wij huiswaarts. Waarbij opvalt dat niet iedereen de kortste weg naar huis neemt. Niettemin komen we met het hele team ongeschonden in Ridderkerk aan.
Vanaf deze plaats wil ik namens alle Teamleden Jose en Peter bedanken voor hun inzet, het werk wat zij hebben verzet en hun gastvrijheid voorafgaand aan de run.
Tevens wil ik alle teamleden bedanken voor hun inbreng/inzet. Het was grandioos.
Een prettige vakantie toegewenst en tot het volgende seizoen.

Wim Fassaert